थनुन्नसी सुनीये ७ः०० घडीकु गणेश देउकु ग्वारमुङन् माधव ब्वङन् भीमसीन् देउ स्याउदार उईत ईसिखेन्नलान् छिजि द्वाल्खाकु चोङनदिउ दाजुकिंज, तिताकेहेपिस्त लुँओन्के विरगु ।
बाँपिझ्याला डटकम ।।

नेपाल सम्वत् ११४६, प्वहेलाथ्वः १५ पुर्णिमा (१९ पौष, २०८२, ३ जनवरी, २०२६) शनिवार, बाँपिझ्याला । थन्हु पोहँलाथ्वय् पुनिस । द्वाल्खा नेपाल भाषाकु नेवारपे ल्याखाःन् पोहेँला हङन् छ्यालेन् मतये लागिन् माघये स्वस्थानी ब्वङ पुनिस जुकुन् हङ सिरगु ।

थन्हु सुन्हिन्नसि तु द्वाल्खाये कोब्न ट्वालय् बज्रवतीकु म्वर लुयेन् ख्वाल् सियेन् राइतीय् सोँपु वतीलान् न्हिलोखु हायेन् गणेश ट्वालकु दउ गणेश देउकु वङन् स्याउदायेन् आँकुलान् तु माधव ब्वङन् भीमसीन् देउटुल्के माधव ब्वङन वङ चलन दमु ।

ईथितु थापरेये बाखन लाये पुनिस थनुन्नसी शुरु जुर । नाप नापङ माधवनारायणये भजन हले गणेशदेउन्नसी भीमसीन् देउ टुल्ले ओङ पहिला न्हि खेउ ।

द्वाल्खाकु हाबि हाबि वा पाल्चुटीये मास्के खलकलान् कृष्ण मुरारी मास्के, कृष्णभक्त मास्के, लिस्टोललान् डम्बर बहादुर, कोत बिहार्छेंलान् रामकृष्ण प्रधान् चूडानारायण प्रधान, डाँडाथोकलान् भक्तबहादुर श्रेष्ठ, भरत बहादुर श्रेष्ठ, ड्वाक्छेँलान् पूर्ण नारायण श्रेष्ठ, हर्कबहादुर श्रेष्ठ, ज्ञानकृष्ण श्रेष्ठ, इलाबहादुर श्रेष्ठ, थात बिहार्छेँलान् चेत बहादुर श्रेष्ठ, कृष्णबहादुर श्रेष्ठ, शिव बहादुर, ड्वाकुवलीलान् श्यामकृष्ण श्रेष्ठ, दुङ्गललान् हर्ष बहादुर श्रेष्ठ, पिङ्गललान् बिष्णुबहादुर श्रेष्ठ, हरिप्रसाद श्रेष्ठ, नन्द कुमार श्रेष्ठ आन्थितु कोब्नलान् अन्नबहादुर श्रेष्ठ, अमृतबहादुर श्रेष्ठ, सूर्यमान श्रेष्ठ थिनागु घत्केङ् मिपेन् माधव ब्वईँत लिङाउ जु ।

थन्केसि कोब्न स्कुलय् संस्कृतीत मायायकुपेन भगवान दास श्रेष्ठ, नवराज प्रधान, विरबहादुर शिवभक्तीये पहलकु उ ज्ये खँ जुयेन् ययन चोन । तर थापरे भगवानदास श्रेष्ठ हो नवराज प्रधान मोचोन्सङ बिरबहादुर शिवभक्ती, प्रेमकृष्ण श्रेष्ठ, शिवनारायण श्रेष्ठ, कृष्ण श्रेष्ठ (ज्वाहारीलाल) संयोजनकु थनुन्नसी माधवनारायणये भजन हलीउरी ज्य खँ जुर । ईथि जुर ओङ्गु माधवनारायणये भजनकु नाह्ग नाह्गयेथेतु तिताकेहेपेपिसिन् गत्के ब्व कायन तरै हर्स गत्के दाजुकिंज मदर्सङ ओल्ते आल्ते दाजुकिंजपिसिन् ब्व काय खोईदयन चोन । 

सुन्हि सुन्हि तु हार्बिन, तम्मल ठ्याङन् शंख फुयेन् येर्न द्वाल्खाय् ख्वालतु ख्वसुन् पुङन् तर्सं चर्कोंगु जु । लिबि दात्तिकु दोखुनु जागीर व ज्येय् लागिन् पित पित उइँ म्वाले लागिन् भातिचा जाउदिउ थेँ जुयेन् वंगु जु । लितं सोँगुर पुस्ताय् दाजु किँजपेन् डोङन् ययेन् उ ज्ये खँ त जाउ मदिकेउ नि ।

राम राम लडुवा घोर घोर पिउ हङन् दोखुनुं देउय् नाम कायेन् माधव ब्वङ संस्कृति गुल्पनुं माताङन् थ्वच्वँ हङन् बाँपिझ्याला खलक हो द्वाल्खावासीये खेन्नलान् भिङ्गु टोनगु ।
उ माघ महिनाय् स्वस्थानीये बाखनये महिमा थउ ठाइँकु च्वन । व्रत च्वंगुपेन् लच्छिटुल्के तु च्वनहिन्, म्वच्वंगु पिसिन् बल्न्हिय् नइत्वइँ दोन्के थउ थउ कुठाकु बाखन् ल्हाइरि चलन् दमु ।

आमताक्कु द्वाल्खाय् छेँपत्तिकु स्वस्थानी बाखन् ल्हाइ त साँफर दोखुसेकें मदउजु । घत्केथेँय् छेँकु आखर ब्वइँसउ पेनुं मदय् लागिन् गुन् गुन्न आखर ब्वई सर आम्त सत्तउजु । आले सोँगर पेँगर छेँय् ट्वालय् मिपेन् ग्वार्मुङन् बाखन् ल्हाइङेइ येकुतन् । आले छुसेमुसे नयेन् थउ थउ छेँ खेन्न वंगुतन् ।

द्वाल्खाये स्वस्थानीये खँ लार्ङ भीमसीन् देउलान् पूर्व खेन्न देक्वारय् खउ खेन्नलान् कोत्त गह्रकु निस्पु वती दउजु, आमुठाइँ वाराणसीय् मूल छेर हङन् ओँसिके तये दमु । तर गुं पुराणकु आमुतुं खेङ् हङरि खोङ मद । येउता जुर्सं बाजे बराजुन् मानेङन् ओँसिके तयेलागिन् थन्हु दोखुसेनुं ओँसिरगु । आउ येउ दोंगु पुनिसखुन्हु आँकुलान् तु सहधाराये जात्रा जुयेन्लि स्वस्थानीय् बाखन् दोयेङ ।

द्वाल्खाये पहिचान हो संस्कृति म्वात्के तईये लागिन् छिजि थि जुईलो । टप मज्यारीलो । उन गुन्तङ बाँलकु मयेत । जय द्वाल्खा भीमसीन् देउ ।